هر لحظه دورد مي‌فرستيم به صلابت گلدسته‌ها، به رنگ آسماني كاشي‌هاي حوض، به شطرنجي سنگ‌هاي صحن، به صداقت آيينه‌ها و به كودكاني كه دنبالِ كبوترها مي‌دوند؛ حرمت را مي‌گويم، اي بانوي مهربان!
هر بار خيره مي‌شوم؛ تيره به تيره، نژاد به نژاد، جوان و پير، كودك و نوجوان، شهري و روستايي، شادمان و اندوهگين؛ زايرانت را مي‌گويم اي قبله‌گاه قم!
به وسعت آن مي‌انديشم؛ براي بيماران، براي مستمندان، براي در راه ماندگان و ديگر اقوام؛ كرامتت را مي‌گويم، اي كريمه اهل بيت.
هر ثانيه، گلميخِ درهاي حرمت را مي‌بوسند؛ مردم تبارِ آب و آينه و پاي شوق به صحن و سراي دلگشايت مي‌گذارند. زايران حريمت از ستاره‌ها بيش‌اند و با تو قوم و خويش! از بس به آنان نزديكي و حرف‌هاي دلشان را مي‌شنوي. مشتاقانت با زيارتنامه‌هاي زعفراني، كنار خورشيدِ ضريحت مي‌ايستند و تو را سلام و صلوات نثار مي‌كنند. عاشقانِ ملكوت، هر نيمه شب با يازده ركعت نماز شوق در كنار تربتت، چشم به راه اذان صبح مي‌مانند تا گلدسته‌هايت عطر حضور خود را بپراكند. فرشتگانِ آسمان، هر سحر خدا را به زلالي حوضِ تو قسم مي‌دهند و با بال‌هاي خود، زير پاي دوستدارانت، فرشِ احترام مي‌گسترانند. هر سحر، چشمانِ عاشقان، شبنم زده ياد توست و غنچه‌ها، براي كمي شبنم، به سوي تو برگِ نياز باز مي‌كنند. طلابّ مدرسه علميه آسمان، هر روز به حرمت مي‌آيند تا از درسِ عرفانِ تو بهره ببرند و خطبه خوانان، هر بار بر منبرِ گل مي‌نشينند و فضايلِ تو را فرا ياد مي‌آورند.
اي بهترين! ما را به لباسِ خادمانت در آور و در هميشه بارگاهت ميهمان گردان.